Odbyłam ostatnio bardzo ciekawą rozmowę z dziewczyną, która regularnie opiekuje się moimi paznokciami. Zdradziła, że jej salon kosmetyczny mierzy się ze sporym problemem: od kilku miesięcy bezskutecznie poszukują pracownika.

– A co jest powodem? Nie dostajecie aplikacji? Duża konkurencja? – dopytywałam

– Nieee, aplikacji jest dużo. Ale te kandydatki totalnie się nie nadają!

– Hmm a jak wygląda Wasz proces rekrutacji?

– Trzeba wysłać próbkę swojej pracy, czyli zdjęcia paznokci, które się wykonało. No i na zdjęciach wszystko wygląda wspaniale. A potem zapraszamy te osoby do salonu i prosimy, żeby wykonały którejś z nas manicure hybrydowy.

– To są akurat bardzo trafne metody rekrutacji 🙂 To co nie działa?

– Okazuje się, że te dziewczyny w ogóle nie potrafią malować paznokci! To, co pokazują w salonie w ogóle nie przypomina tego, co jest na zdjęciach. Rozumiesz? One nie mogły robić tych paznokci ze zdjęć.

– No i co wtedy robicie gdy się okazuje, że taka kandydatka nie potrafi robić hybrydy?

– Mówimy jej wprost, że te paznokcie nie są dobrze pomalowane i dziękujemy.

– Wow, czyli od razu dajecie feedback. I co one na to?

– Najczęściej obrażają się i mówią, że od lat robią paznokcie i jeszcze nikt nigdy nie narzekał.

W tym momencie uśmiechnęłam się szeroko, bo.. znam ten temat od podszewki 😊. Widziałam to wiele razy na rozmowach rekrutacyjnych.

❌ Czasami zbyt bardzo skupiamy się na tym jak stworzyć CV, które przekona pracodawcę i sprzedać się na rozmowie rekrutacyjnej, a zbyt mało nad poziomem naszych kompetencji ❌

(Oczywiście, odpowiednie zaprezentowanie swoich umiejętności w trakcie rekrutacji też jest ważne. Oczywiście, można mieć wysokie kompetencje i wciąż mieć problemy z szukaniem pracy. Mówię w tym poście o sytuacjach, w których uciekamy się do mocnego podkoloryzowania rzeczywistości, żeby zostać zatrudnionym. I choć rozumiem, że wynika to często z bezradności lub desperacji, chcę pokazać, że długofalowo może mieć paskudne konsekwencje).

Co z tego, że uda nam się prześlizgnąć na rozmowę rekrutacyjną, jeśli nie będziemy w stanie odpowiedzieć na żadne postawione w jej trakcie pytanie❓ W najlepszym wypadku, zmarnujemy sobie czas, który moglibyśmy poświęcić właśnie na podnoszenie swoich kompetencji.

Pewna znajoma napisała kiedyś w CV, że ma prawo jazdy kat. B, chociaż była dopiero w trakcie kursu. Jakieś było jej zdziwienie, gdy w trakcie rekrutacji właśnie to prawo jazdy zostało wywołane do tablicy. Musiała przyznać się do tego, że go nie posiada. Mogę sobie tylko wyobrazić poziom dyskomfortu w tej sytuacji. Jeśli nasze kłamstwo wyjdzie na jaw (według badań ResumeLab, tak się dzieje w 31% przypadków), pokazujemy się jako osoba, której nie można ufać. A kto chce zatrudnić takiego pracownika?

Ale wyobraźmy sobie, że tak świetnie się sprzedamy, że dostaniemy tę pracę. Co dalej?  Przecież ostatecznie i tak wyjdzie, że.. nie nadajemy się do niej. Wtedy prawdopodobnie zostaniemy zwolnieni. A to jest zawsze szalenie stresujące wydarzenie.